تنهایی

در بعضی طوفانهای زندگی ، کم کم یاد میگیری که نباید توقعی داشته باشی مگر از خودت ،متوجه می شوی ،بعضی را هر چند نزدیک ،اما نباید باور کرد ، متوجه می شوی روی بعضی هر چند صمیمی ، اما نباید حساب کرد . میفهمی بعضی را هر چند آشنا ،اما نمیتوان شناخت و این اصلا تلخ نیست ،شکست نیست ، آگاه شدن نام دارد ممکن است در حین آگاه شدن درد بکشی ، این آگاهی دردناک است ... اما تلخ نیست ... + نوشته شده در یکشنبه دوازدهم اردیبهشت ۱۳۹۵ساعت 15:40 توسط باران جان | تنهایی...

روزی که شروع کردم به اینجا نوشتن ، برای این بود که خیلی تنها بودم . برای این بود که حس میکردم حرفای دل آدم باید تو دل آدم بمونه . و امروز بعد از خیلی وقت باز به همون نتیجه رسیدم . هیچکس لیاقت حرفای دله آدم رو نداره . لیاقتش رو هم داشته باشه اونقدر گرفتاره که حوصله شو نداره . وقتی کمتر حرف بزنی ، کمتر روی آدما حساب میکنی ، پس کمترم ازشون توقع داری و باعث میشه کمتر ازشون دلگیر بشی .تنهایی خیلی خوبه . باید اونقدر قوی باشی که بتونی اگه صد بار زمین خوردی دستت رو بذاری رو زانوهای خودت و بلند بشی . و وقتی حالت رو می پرسند ، یه لبخنده سخت بشونی روی لبهات و بگی آره خوبم . خوبه خوب. منم خوبم خوبه خوب. + نوشته شده در سه شنبه شانزدهم آبان ۱۳۹۶ساعت 11:31 توسط باران جان | تنهایی...